Het speenvarken

Jarenlang ben ik gefascineert geweest door een speenvarken aan het spit. Dat komt door mijn jeugd en door mijn ouders die mij niet mee uit eten namen in Burgos (Spanje) alwaar zij die avond speenvarken aten en ons kinderen met een yoghurtje en een broodje ham in het hotel afscheepte. Ja, hoe verzin je het? Ach het waren de jaren 70, zullen we maar zeggen.

Ik moest en zou een keer speenvarken eten .

Pas jaren en jaren later leek het moment te zijn aangebroken. Een goede vriend en restaurateur had een heel voorgebraden speenvarken meegenomen naar het grote landhuis in de Ardennen waar wij ieder jaar met ongeveer acht gezinnen samenkomen.

Allereerst keken we gespannen toe toen het speenvarken uit de plastic vuilniszak werd gehaald. Deze zak leek veel op een bodybag die je wel eens op films ziet. Daar begon het al mee.

"Ieee", riepen alle kinderen, en "ooo, zielig".

"Ruikt ie niet wat" , vroeg ik. " Nou, ja een beetje" antwoordde onze vriend.

Het vuur werd desondanks aan gestoken en het speenvarken aan het spit geregen.

Allemaal van die rituelen die toch wel wat hebben met zo'n grote groep. En ik begon mij te verheugen op een sappig stukje speenvarken. "Ik eet het niet" gilde sommigen kinderen en moeders.

Het speenvarken draaide rustig rond, iedereen draaide om de beurt, maar al na een korte tijd, kwamen kwade dampen uit het beestje. Met andere woorden het begon flink te stinken.

Nadat onze vriend had verteld wat er inmiddels met het speenvarken was gebeurd; 'hij' had eerst bij hun in bad gelegen, misschien om te ontdooien, ik weet het werkelijk niet meer. Daarna in plastic waarschijnlijk te warm geworden in de auto tijdens de reis naar de Ardennen.

We besloten de rotisserie stop te zetten. Het speenvarken werd van het spit gehaald, maar wat nu te doen?

Het varkentje ging weer terug in de bodybag, inmiddels waren de volwassenen aardig aangeschoten van al die consternatie. Dus dat varkentje moest maar op een ander moment worden gewassen. Midden in de nacht zijn twee mannen als moordenaars het lijk gaan verstoppen, ergens in de donkere bossen van de Ardennen is een graf van een klein varkentje. In een kuil onder de bladeren vond het speenvarken uiteindelijk rust.

Nog steeds ben ik geen fulltime vegetariër maar jonge dieren vind ik moeilijk te verteren en eet ik liever niet. Ik heb zelfs een kinderboek geschreven over twee biggen en raak bijna altijd sentimenteel van een pratende big zoals Babe. Nooit meer speenvarkens voor mij dus, na deze toestand ben ik genezen.

Het kan zijn dat ik al eerder over het speenvarken heb geschreven, maar na de foto's van gisteren op twitter kwam alles weer boven.

Geen fascinatie meer, maar een klein trauma.

Indiaas koken

"Kan je helpen op school om met groep 8 Indiaas te koken", was de vraag van de juf van mijn dochter. Het was in het begin van de week, ik had het nog niet te druk, ben gek op de Indiase keuken en het is altijd leuk om wat met kinderen te koken en te kijken hoe hun smaak ontwikkeling te prikkelen is. Ik zei dus 'Ja'. Het ging om drie middagen koken, iedere middag een groepje van acht kinderen. De eerste paar recepten stonden snel op papier. We begonnen met een salade van aardappel en kokos. Ik had besloten om alles vegetarisch te houden, juist om kinderen te laten zien dat het ook lekker is zonder vlees. Er werd ook een gebakken kool gerecht gemaakt, pilaf en raita. De kruiden zoals mosterdzaad en komijnzaad, zijn toch vrij bepalend, vooral voor kinderen van het platteland die vooral nog erg traditioneel Hollands eten. De kinderen hier op school hebben een lunch pauze van anderhalf uur, waarbij de meeste naar huis gaan en sommigen nog steeds warm eten. Het was verrassend om te zien en te horen, dat bijna alle kinderen het lekker vonden en dat het zelfs wat kruidiger en pittiger mocht.

Met de tweede kooksessie maakte we aardappelkoekjes met rode peper, kokosrijst, ananas chutney; kruidig en zoet, en aubergine puree. Dit vonden de kinderen ook heerlijk, en wat specialer dan de eerste keer.

Ik leerde de Indiase keuken kennen toen ik twintig was en in Engeland woonde, en ik was gelijk verkocht. Sowieso houd ik erg van de Aziatische keuken, ook de Thaise keuken die zo verrassend, fris en pittig is, is favoriet. Het is altijd leuk om te zien dat kinderen heus wel open staan voor nieuwe invloeden, het zijn meestal ouders die vaker vast zitten in oude patronen. Door kooklessen met kinderen zien kinderen dat koken anders kan en smaken zo veelzijdig zijn. Multiculturele en vegetarische kooklessen met gezonde en eventueel zelf geoogste ingrediënten zou verplicht moeten worden op iedere school. Waarom niet iedere basisschool een eigen moestuintje, er zijn gelukkig al wel scholen die dit hebben en waar ze vaker koken. Ik hoop dat die trend doorzet. Een van de redenen dat ik lid ben van SlowFood.

Volgende keer als school mij vraagt zeg ik weer "Ja', dan misschien Thais met verse groente van het 'platteland'.

Nu dit heerlijke aubergine puree recept: 'begun pora' uit Oost India

1 aubergine

3 eetl. olie

1 uitje, heel fijngesneden

1 theel. verse geraspte of fijngesneden gemberwortel

1 groene (anders 1/2 rode) peper, fijngesneden

1/2 theel. geroosterd en fijngewreven (in vijzel) komijnzaad

1/2 theel. zout, of naar smaak

1 eet.l limoensap

1 eetl. fijngesneden korianderblaadjes

Verwarm de oven op 200C. Bestrijk de aubergine met olie en lieg 15-20 minuten in oven tot de schil geblakerd is en je het vel er af kan trekken. Laat afkoelen, trek vel er af, hak vruchtvlees fijn. Prak er met een vork nog wat olie door. Voeg dan uitje, gember, peper, komijn en zout toe. roer goed door en dan als laatste het limoen sap en de koriander er door roeren. Kan koud of warm worden gegeten met b.v naanbrood en een kikkererwt salade.

Het winnende preirecept

Prei taart
nodig: laag bakblik, bakpapier, steunvulling zoals b.v gedroogde bonen, pakje bladerdeeg, 20 kleine en dunne preitjes (anders stoneleeks), 2 - 3 pakjes roomkaas, 2- 3 eetlepels verse geraspte mierikswortel of uit een tube; de biologische mierikswortel, 4 eetlepels ongezouten zeer goede kwaliteit pistache noten.
Zet de oven aan op 200 C. Laat het bladerdeeg ontdooien. Vet een laag groot bakblik in en druk de plakjes bladerdeeg goed aan elkaar, prik er enkele gaatjes in. Leg een vel bakpapier op het bladerdeeg en vul dit op met een steunvulling van b.v. gedroogde bonen. Zet het bakblik 20 minuten in de oven. Meng ondertussen de roomkaas met de geraspte mierikswortel. Maak de hele preien schoon. Snijd de preitjes op gelijke hoogte af, laat er 4 a 5 cm groen aanzitten.
Na 20 minuten haal je het bakblik met de bonen uit de oven en verwijder je het bakpapier, zet het blik met de bladerdeeg bodem terug in de oven, 5 a 10 minuten totdat de bodem goudgeel en knapperig gebakken is.
Laat de bodem afkoelen. Als deze afgekoeld is, besmeer je deze royaal met roomkaas met mierikswortel. Zet water op voor de prei, als het water kookt doe je de preitjes in de pan en kook je ze ongeveer 4 minuten. Ze moeten gaar worden, maar met een 'bite'. Spoel de preitjes daarna kort af onder koud water. Droog de lauwe preitjes goed af en leg ze met wat ruimte er tussen, keurig en gelijk naast elkaar. Maal er eventueel nog wat verse zwarte peper boven en bestrooi met pistache noten.
Deze taart is een geweldige basis voor veel meer heerlijk beleg, maar met prei steel je echt de show. Als ik deze taart weer maak, zal ik de foto er bij zetten.
Met dank aan de twitter jury van het prei recept op de landelijke prei dag 2010.

Green tomatoes

Gek op tomaten ben ik, en dan van die zoete sappige die rood zijn geworden onder de, liefst Mediterrane, zon. Maar ja, het is hier geen Zuid Frankrijk en daar had ik aan moeten denken toen ik dure zaadjes bestelde van bijzondere tomaten rassen. Eerst was daar dan die koude lange winter, de tomaten plantjes van de buurvrouw in de eerste voorjaarszon hielden geen stand. Midden mei heb ik mijn kostbare tomaten zaadjes aan de aarde toevertrouwd. Tere kiemen kwamen tevoorschijn en werden lomp omgespit door onze jonge hond die over het hekje was gesprongen. Nu lag alles door elkaar, maar ik wist nog veel plantjes te redden en verplantte ze maar willekeurig hier en daar in de hoop dat het nog wat zou worden. Langzamer zeker werden de planten groter en zag ik zelfs tomaten. Het regende en het regende en er was maar weinig zon. Het kleine beetje zon wist net de kleinste hartvormige mini tomaatjes rood te kleuren maar de andere tomaten weigeren een andere kleur dan groen aan te nemen.
Toch kan je met groene tomaten echt wel iets doen. "Fried Green Tomatoes at the Whistle Stop cafe" was een favoriete film van mij toen ik jong was. De film is een familie epos over sterke vrouwen. 'The Whistle Stop cafe' bestaat echt en ook 'fried green tomatoes' kan je er nog steeds eten. Ik zou de film nog een keer willen zien, maar eerst richt ik mij op mijn eigen 'green tomatoes'.
'Fried Green Tomatoes' recept
3 medium grote stevige groene tomaten/70 g bloem/125 ml melk/2 geklopte eieren/ 90 g paneermeel/125 ml olijfolie/peper/zout
Snijd de tomaten in plakken van 1 cm. Bestrooi met peper en zout. Laat ze 15 minuten rusten. Voeg de bloem, melk, geklopte eieren en paneermeel in vier verschillende diepe borden.
Verhit wat olijfolie in een koekenpan. Dip de tomaten plakjes eerst in de melk, dan de bloem, dan de eieren en dan paneermeel. Bak bruin aan beide kanten en voeg meer olijfolie toe voor meer tomaten plakjes. Bestrooi met peper en zout en eet warm.

Onderweg

De geur van druk-inkt en patat met uitjes dringt door in mijn neusgaten, een jong meisje naast mij zit de Metro te lezen. Ik kan de geuren eerst niet plaatsen en staar voor mij uit naar het voorbij flitsende landschap. Vage flarden van gesprekken over herfststukjes op glazen tafels en wel of niet halen van het rijbewijs, pik ik op.
Het duurt erg lang deze reis, en wat begon met het ene dialect gaat over in andere spreektalen.
In totaal ben ik vier uur onderweg geweest voor een drie uur durend seminar over verantwoord cateren. Toch was het een goede keuze om met de trein te reizen, hierdoor kon ik wat lezen, schrijven en mijmeren. Maar op gegeven moment was ik er klaar mee. Automatisch keerde mijn gedachten naar eten, wat te eten vanavond? Wat te doen met de sajoer balletjes die ik over had. Zou ik ze gaan frituren? O, ja ik heb ook nog spinazie over, een salade denk ik. En ineens krijg ik zin in een stukje vis. Ja, dat gaat het worden. Het duurt nu nog maar 20 minuten, gelijk door lopen naar de visboer en dan in mijn oude auto het laatste stukje naar huis. Ik ben vandaag best wel verantwoord bezig geweest.

undergroundboerenmarkt

Er zijn al vele verslagen verschenen op diverse blogs. Als participant van de eerste underground boerenmarkt, en blogger kon ik dus niet achter blijven. Helemaal niet nadat ik mij gisteren in discussies had geworpen op het foodlog die voornamelijk gingen over ondergronds of bovengronds, boeren en stedelingen, worstjes en pissenlits (verzinsel Klootwijk).

Mijn kinderen hadden verwacht dat het een sinestere markt zou zijn in een donkere parkeergarage, onder de grond dus. Mijn man dacht dat je je met een geheime code moest melden bij de deur, dat was trouwens ook geinig geweest. In ieder geval prikkelde het underground gebeuren al genoeg.

De locatie was prachtig op de tweede verdieping van een oud verzekerings gebouw, en geheel downtown zoals beloofd. Een grote lichte ruimte met spannende schilderijen. Wij kozen ervoor om met onze tafel vol WestFriese lekkernijen voor 'de madonna with the big boobies' te gaan staan. Omdat we er vroeg bij waren hadden wij ruime keuze in de plek.

Zo ging het ook met de eerste bezoekers van de markt, wie het eerst komt, wie het eerst ...

Na enkele uren waren een aantal van ons al uitverkocht. Heel goed natuurlijk, maar jammer voor de andere participanten die nog wat hadden willen kopen of ruilen bij collega's. En de laatkomers hadden helemaal dikke pech, dat resulteerde hier en daar in wat sneue foto's op het Internet.

De Bonte Tafel had er een bonte boeren tafel van gemaakt, er werd veel verkocht en gefotografeerd. Ik ben benieuwd naar het stukje in het Parool aankomend weekend in PS, met of zonder foto's?

Het was dan misschien niet een echte boerenmarkt, wel een erg leuke, originele, hippe, gevarieerde en lekkere markt ; voor en door foodies. Echte boeren markten zijn er al, maar een undergroundboerenmarkt in Amsterdam niet, so what's in one word (Foodlog!).

We wachten op de volgende onder of bovengrondse food bijeenkomst, ondertussen twitteren de foodies er weer op los.

p.s Via twitter werd ik er opgewezen dat pissenlits Frans is wat dandelion in het Engels is, en in het Nederlands is het molsla. Zie ook reactie!

De appeltjes van mijn buurman

Mijn eerste foto ge-upload! Ik vind het een gedoe om het wiel weer uit te vinden. Alles lezen en uitzoeken, het kost zoveel tijd. Maar ik vind het wel belangrijk, en leuk als het lukt.

Nu nog al die foto's van mijn diverse camera's plukken en in de pc zetten. Het ging eerst allemaal redelijk makkelijk, maar dan gaat er een printer kapot en kan je een verklein -kaartje niet meer vinden, jasses. Ik heb een vreselijke hekel aan al die uitzoekerij.

Wel blij dat ik in ieder geval deze appeltjes op mijn blog heb kunnen zetten.

Appeltjes van mijn buurman. Ik heb vele jaren bij deze buurman, enkele weken in september, de appeltjes en peren geplukt. Het begon altijd eerst met de pruimen, die ik zelf ook heb, dan de peren waar zijn hele tuin van vol stond en als laatste de appeltjes. Mijn buurman had nog een ouderwetse fruittuin met stokoude bomen en rassen en als het mooi weer was stond je met je kop in de bladeren en de vlinders dansten om je hoofd. Ondertussen het trage geroddel van de gepensioneerde mannen en gekwek van de dames. Met een groepje van acht plukkers werkten we naar elkaar toe, weer of geen weer. Een ochtend plukken vond ik leuk, maar wel genoeg want het weer was meestal 'zuinig' zoals ze hier zeggen, zwaar waardeloos dus.

Mijn buurman heeft vorig jaar zijn boomgaard verkocht, zijn oude bomen gaan om. Ik ben blij dat ik 'de pluk' heb meegemaakt. Mijn buurman heeft nu nog maar enkele appeltjes voor de verkoop, waarschijnlijk het laatste jaar dat hij fruit verkoopt. Gelukkig heb ik nog een andere buurman, die ook appels en peren verkoopt. Het is allemaal wat moderner bij deze buurman, die ook jonger is. Goed dat het allemaal doorgaat.

En hier en daar worden er nog oude fruitrassen gekoesterd.